http://monalisa.blogfa.com/ کبابِ قناری بر آتشِ سوسن و یاس/ روزگارِ غریبی ست، نازنین fa blogfa.com Tue, 08 Dec 2009 12:29:36 GMT http://monalisa.blogfa.com/post-95.aspx <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">آسمان را بارها</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> با ابرهايی تيره‌تر از اين</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> ديده‌ام</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> اما بگو</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> ای برگ!</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> در افق اين ابر شبگيران</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">كاين چنين</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> دلگير و</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> بارانی‌ست</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> پاره اندوه كدامين يار زندانی‌ست؟ </DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> </DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> </DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">محمد رضا شفيعی كدكنی</DIV> Tue, 08 Dec 2009 12:29:36 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=95 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-95.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-94.aspx <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>با چشم‌ها<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>ز حيرت ِ اين صبح ِ نابه‌جای<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE> <DIV class=right><FONT size=3>خشکيده بر دريچه‌ی خورشيد ِ چارتاق<BR>بر تارک ِ سپيده‌ی اين روز ِ پابه‌زای،<BR>دستان ِ بسته‌ام را<BR>آزاد کردم از<BR>زنجيرهای خواب.<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>فرياد برکشيدم:<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>«ــ اينک<BR> </TD> <TD colSpan=2> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>چراغ معجزه<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD colSpan=2> </TD> <TD>مَردُم!<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <DIV class=right><FONT size=3>تشخيص ِ نيم‌شب را از فجر<BR>در چشم‌های کوردلي‌تان<BR>سويي به جای اگر<BR>مانده‌ست آن‌قدر،<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>تا<BR> </TD> <TD colSpan=2> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>از<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD colSpan=2> </TD> <TD>کيسه‌تان نرفته تماشا کنيد خوب<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <DIV class=right><FONT size=3>در آسمان ِ شب<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>پرواز ِ آفتاب را !<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <DIV class=rightindent1><FONT size=3>با گوش‌های ناشنوايي‌تان<BR>اين طُرفه بشنويد:<BR>در نيم‌پرده‌ی شب<BR>آواز ِ آفتاب را!»<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3></FONT></P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>«ــ ديديم<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>(گفتند خلق، نيمي)<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE> <DIV class=rightindent1><FONT size=3>پرواز ِ روشن‌اش را. آری!»<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>نيمي به شادي از دل<BR>فرياد برکشيدند:<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>«ــ با گوش ِ جان شنيديم<BR> </FONT></DIV> <DIV class=rightindent1><FONT size=3>آواز ِ روشن‌اش را!»<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>باری<BR>من با دهان ِ حيرت گفتم:<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>«ــ اي ياوه<BR> </TD> <TD colSpan=3> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>ياوه<BR> </TD> <TD colSpan=2> </TD></TR> <TR> <TD colSpan=2> </TD> <TD>ياوه،<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD colSpan=3> </TD> <TD>خلائق!<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>مستيد و منگ؟<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>يا به تظاهر<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <DIV class=rightindent1><FONT size=3>تزوير مي‌کنيد؟<BR>از شب هنوز مانده دو دانگي.<BR>ور تائب‌ايد و پاک و مسلمان<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=ltr cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD> </TD> <TD>نماز را<BR> </TD></TR> <TR> <TD>از چاوشان نيامده بانگي!»<BR> </TD> <TD> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>□<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>هر گاوگَندچاله دهاني<BR>آتش‌فشان ِ روشن ِ خشمي شد:<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>«ــ اين گول بين که روشني ِ آفتاب را<BR> </FONT></DIV> <DIV class=rightindent1><FONT size=3>از ما دليل مي‌طلبد.»<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>توفان ِ خنده‌ها...<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3></FONT></P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>«ــ خورشيد را گذاشته،<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>مي‌خواهد<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE> <DIV class=rightindent1><FONT size=3>با اتکا به ساعت ِ شماطه‌دار ِ خويش<BR>بيچاره خلق را متقاعد کند<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=ltr cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD> </TD> <TD>که شب<BR> </TD></TR> <TR> <TD>از نيمه نيز برنگذشته‌ست.»<BR> </TD> <TD> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>توفان ِ خنده‌ها...<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>من<BR>درد در رگان‌ام<BR>حسرت در استخوان‌ام<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>چيزي نظير ِ آتش در جان‌ام<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>پيچيد.<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <P><FONT size=3></FONT></P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>سرتاسر ِ وجود ِ مرا<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>گويي<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE> <DIV class=right><FONT size=3>چيزی به هم فشرد<BR>تا قطره‌يي به تفته‌گي ِ خورشيد<BR>جوشيد از دو چشم‌ام.<BR>از تلخي ِ تمامي ِ درياها<BR>در اشک ِ ناتواني ِ خود ساغری زدم.<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>آنان به آفتاب شيفته بودند<BR>زيرا که آفتاب<BR>تنهاترين حقيقت ِشان بود<BR>احساس ِ واقعيت ِشان بود.<BR>با نور و گرمي‌اش<BR>مفهوم ِ بي‌ريای رفاقت بود<BR>با تابناکي‌اش<BR>مفهوم ِ بي‌فريب ِ صداقت بود.<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>□<BR>(اي کاش مي‌توانستند<BR>از آفتاب ياد بگيرند<BR>که بي‌دريغ باشند<BR>در دردها و شادی‌هاشان<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>حتا<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>با نان ِ خشک ِشان. ــ <BR> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <DIV class=right><FONT size=3>و کاردهای شان را<BR>جز از برای ِ قسمت کردن<BR>بيرون نياورند.)<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>□<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3></FONT></P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>افسوس!<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>آفتاب<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE> <DIV class=right><FONT size=3>مفهوم ِ بي‌دريغ ِ عدالت بود و<BR>آنان به عدل شيفته بودند و<BR>اکنون<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>با آفتاب‌گونه‌يي<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>آنان را<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>اين‌گونه<BR> </TD> <TD colSpan=2> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>دل<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD colSpan=2> </TD> <TD>فريفته بودند!<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>□<BR>ای کاش مي‌توانستم<BR>خون ِ رگان ِ خود را<BR> </FONT></DIV> <P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>من<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE></P> <DIV class=rightindent1><FONT size=3>قطره<BR>قطره<BR>قطره<BR>بگريم<BR> </FONT></DIV> <DIV class=right><FONT size=3>تا باورم کنند.<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3></FONT></P> <TABLE class=rtl cellSpacing=0> <TBODY> <TR> <TD>ای کاش مي‌توانستم<BR> </TD> <TD> </TD></TR> <TR> <TD> </TD> <TD>ــ يک لحظه مي‌توانستم ای کاش ــ<BR> </TD></TR></TBODY></TABLE> <DIV class=right><FONT size=3>بر شانه‌های خود بنشانم<BR>اين خلق ِ بي‌شمار را،<BR>گرد ِ حباب ِ خاک بگردانم<BR>تا با دو چشم ِ خويش ببينند که خورشيد ِشان کجاست<BR>و باورم کنند.<BR> </FONT></DIV> <P><FONT size=3> </FONT></P> <DIV class=right><FONT size=3>ای کاش<BR>مي‌توانستم!</FONT><BR> </DIV> <DIV class=right> </DIV> <DIV class=right>شعر با چشمها-مرثیه های خاک</DIV> <DIV class=right>ا.بامداد</DIV> Tue, 08 Dec 2009 12:20:02 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=94 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-94.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-93.aspx <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">نگاه کن که چگونه فریادِ خشمِ من از نگاهم شعله می کشد، چنانکه پنداری تندیسی عظیم با ریه های پولادینِ خویش نفس می کشد</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> </DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> </DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right"> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">شیشه های دانشکده ی مرا شکستند...همکلاسی های مرا آزار دادند...همه چیز را در آن مکان خراب کردند....دوستان بی دفاع مرا وحشیانه کتک زدند... دانشکده ی فنی محبوب من پر از گاز اشک آور و دود است ! و دوستان من بی صدا و بی فریاد و بی آواز با هم بغض می کنند و خشمگین می شوند و من می دانم خشمشان به زودی وقاحت و رفتار حیوانی دشمنان را می کشد..می دانم !</DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">....من دلیل گرفتگی امروز آسمان شهرم را خوب می دانم!....</DIV></DIV> Tue, 08 Dec 2009 11:41:37 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=93 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-93.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-92.aspx <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">کبابِ قناری بر آتشِ سوسن و یاس/ روزگارِ غریبی ست، نازنین/ ابلیسِ پیروزْمست سورِ عزای ما را بر سفره نشسته است/ خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد</DIV> Tue, 08 Dec 2009 11:36:06 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=92 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-92.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-91.aspx <DIV class="entry-body rtl"> <DIV> <DIV class=item-body> <DIV> <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">بر بساطي كه بساطي نيست<BR>در درون كومه ي تاريك من كه ذره اي با آن نشاطي نيست<BR>و جدار دنده هاي ني به ديوار اتاقم دارد از خشكيش مي تركد<BR>چون دل ياران كه در هجران ياران<BR>قاصد روزان ابري،داروگ!كي مي رسد باران؟</DIV></DIV></DIV></DIV></DIV> <DIV class=entry-icons> <DIV class="item-star star link unselectable empty" closure_hashCode_k00690="5994"></DIV></DIV> Tue, 08 Dec 2009 11:35:40 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=91 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-91.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-90.aspx <DIV style="DIRECTION: rtl; TEXT-ALIGN: right">آنچه به دید می آید و/آنچه به دیده می گذرد./آنجا که سپاهیان /مشق قتال می کنند /گستره ی چمنی می تواند باشد /و کودکان/رنگین کمانی /رقصنده و پر فریاد./اما آن/که در برابر فرمان واپسین /لبخند می گشاید /تنها / می تواند /لبخندی باشد/در برابر "آتش"</DIV> Tue, 08 Dec 2009 11:34:58 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=90 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-90.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-89.aspx سلام</P> <P>من برای تو که این روزها سفر خواهی کرد..خوشحالم....مهم نیست که کوچه سراغ قدمهای تو را بگیرد...مهم نیست که گلدان جلوی پنجره ات برای لطافت دستانت دلتنگ باشد...حتی مهم نیست که رفتنت از حد طاقت من هم عظیم تر باشد...حتی اگر همه ی شهر هم بعد از رفتنت دردش بگیرد..باز می گویم که چه خوب که تو می روی....چه خوب که با خبرهای اینجا دیگر بالا و پایین نمی شوی..چه زندگی ات باید جالب شود ..وقتی که نه مجبوری دلت را به آزادی احتمالی دوستت خوش کنی   ..و نه مجبور ی که به حبس رفتن آن دیگری را نظاره کنی...</P> <P>بگذار اتفاقها و تلخیهای اینجا از حد حوصله ی من فراتر باشد...بگذار من مبهوت بمانم از اعدام  یک نوجوان..بگذار من دیوانه شوم  از تجاوز وحشیانه و حیوان گونه  به یک زن بی گناه...بگذار همه چیز را ما خودمان با هم تقسیم کنیم...</P> <P>شاید گاهی وقتی به رقص شعله نگاه کردم..و دلم هوای چشمانت را کرد...علامت سوالهایم را با تو هم قسمت کردم...</P> <P>تو می روی و می دانی اینجا چگونه است..می دانی اینجا گاهی چقدر ظرفیت آدم را کم می کند..چقدر عمر آدم را می کاهد...چقدر گاهی روح آدمی آزرده می شود و بی آنکه بخواهد و اراده ای داشته باشد از این سو به آن سو می رود...چقدر همه چیز  یک در میان خوب است و بد است..اما ..من نمی دانم آنجا چگونه است..وهمین خیلی خیال خوبی است...هروقت رد تو را در خیالم دنبال کنم...دلم خوش است..که به جای سبز و پر امیدی می رسم.</P> <P>اینجا همیشه آبستن حوادث بود..می دانم! اما خودت قضاوت کن..ببین ! آخرین حادثه ی خوب اینجا چه بود؟</P> <P>نمی دانم چرا به این خط که رسیدم..از تلخی نگاهم کم شد..نمی دانم..اما خوب است که امیدم از تمام سختی های این شرایط هنوز بیشتر است..خوب است!</P> <P>خوب است که هنوز  از حوادث هولناک آنقدر نمی ترسم که نتوانم خودم را ..دلم را نگه دارم...فکر کنم که خوب است!</P> <P>اینگونه..تو هم با خیال آسوده تری خواهی رفت..و همه چیز شاید به خوبی پیش رود...</P> <P>شاید وقتی برگشتی..بادهای اینجا صورتم را خراشیده نکرده باشند..شاید رنگ کوچه ها و خیابانها و درختها با رنگ زیبای چشمانت هماهنگ تر شده باشند..شاید!</P> <P>لبخندم بدرقه ات...من همیشه خوب خواهم ماند.</P> <P>                                                                                                          تا بعد!</P> Sat, 21 Nov 2009 18:30:29 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=89 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-89.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-88.aspx تنت داغ می شود<BR>شعله هایش را حدی نیست<BR>کسی نمی سوزد اما...<BR>تو هستی و پیراهنت و دستانی که دوستشان دارم...<BR>دستانی که هیچ دستی را نمی سوزاند..هیچ تار مویی را به آتش نمی کشد...<BR>من اما خودم را در سرما غرق کرده ام...<BR>در رودخانه ای عمیق و یخ نفس نفس می زدم<BR>تنم سرد است..<BR>اما کسی را .....<BR>من هستم و پیراهنم و دستانی که ابروی خیسم را صاف می کند..<BR> <P></P> <P>چه خوب است همه چیز!<BR>نه جرقه ای از شعله ی تن تو مرا ذوب می کند ..و <BR>نه رگه ای از انجماد تن من .. می شود خنکایی برای پوستت....<BR> <BR>چقدر همه چیز خوب است !</P> Sat, 14 Nov 2009 14:16:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=88 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-88.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-87.aspx هیچ چیزی نیستند این چند خط جز کلماتی از سر یک بی حوصلگی شبانه....</P> <P>تلاش نمی کنم که حالم را خوب نشان دهم ...دیگر برای خودم مهم نیست...شاید فردا به طاقت کم و بی تابی عجیبم بخندم..اما در این لحظه های این شب پر تشویش..نمی خندم...چند نامه می خواندم..همه برای کسانی که  دیگر نبودشان دارد طولانی می شود...از یک مادر..از یک همسر..از یک دختر..از یک پسر ..از یک دوست...از یک عاشق..از هر کسی که فکرش را می شود کرد...درد درد است..درد آدم را دگرگون می کند.... آدمها همدردی می خواهند...اما با خودم فکر می کنم  با بعضی ها   هیچ جوری نمی شود همدلی کرد...احساس ناتوانی بد است وقتی دوستت دلش برای پدرش تنگ است و بی تاب است...وقتی دوستت ماه هاست که در بند است..وقتی دوستت سالهاست که کنارت نیست..وقتی دوستت برای سالها  کنارت نخواهد بود....همه چیز در این لحظه برایم پر درد است!</P> <P>******</P> <P> در زمینی نشسته ام که سالهاست تر نشده</P> <P>دستم را روی ترکهایش می کشم..</P> <P>پوست نازک دستم می رود و زمین باز خشن به آسمان خیره شده</P> <P>زنانی جوان از دور به سویم می آیند</P> <P>زیبا و رقصان</P> <P>با لبهایی ارغوانی رنگ</P> <P>ساکت و شور انگیز</P> <P>نگاهم می کنند..</P> <P>هرکدام چیزی را از زیر جامه ی حریرشان بیرون می کشند..</P> <P>آفتاب  ، رگ جامهای بلورشان را جادو می کند</P> <P>دستشان در هوا می چرخد</P> <P>زمین سرخ می شود از شرابشان </P> <P>و من مست</P> <P>و من دیگر نه در زمینم و نه در...</P> <P>****</P> <P>پی نوشت :باید اعتراف کنم دیدن تصاویر ندا آقا سلطان که در مجموعه ای بود از کودکی اش تا زمان شهادتش....و دلتنگی برای یکی از دوستان در بندم...مرا چنان آشفته کرد امشب  که همه چیز را تار می بینم.</P> <P> </P> <P> </P> Fri, 06 Nov 2009 21:40:06 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=87 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-87.aspx http://monalisa.blogfa.com/post-86.aspx چه خوب که آدمی می تواند عاشق باشد و آرام نگیرد.</P> <P>*</P> <P>تو از پاهایت هم که آویزان شوی باز</P> <P>جهان را وارونه نمی بینی</P> <P>تو ! با هر نفس و با هر حرف </P> <P>چیزی به دنیا اضافه می کنی که فقط من...</P> <P>و هیچ کس جز من آن را نمی بیند!</P> <P>*</P> <P>من از تشنگی هلاک نمی شوم</P> <P>خوشید دلم همه ی چشم تو را هم که پر کند..باز</P> <P>چیزی در چشمت می جوشد!</P> Tue, 27 Oct 2009 12:25:58 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=monalisa&postid=86 monalisa http://monalisa.blogfa.com/post-86.aspx