من به معجزه بارش ایمان دارم.

کمتر از چیزی وحشت می کنم این روزها.انگار یک لحظه هایی حس می کنم کسی به من کمک می کند تا در روشنی بایستم ..قرص ..استوار...از حسهای خوب تهی نمی شوم و در کلمه های پوسیده و تلخ اسیر نمی شوم.گاهی خودم حس می کنم که وجودم زیباتر می شود و انگار چون مخلوقی ماورایی با شکست بیگانه می شوم.

(چیزهایی که در این دنیا دل آدم را گرم و امیدوار نگاه دارد زیاد نیستند..برای همین می خواهم کمتر دلسرد شوم.)

*

امروز از صبح این بیت رو دارم زمزمه می کنم:

مردان خدا پرده ی پندار دریدند

یعنی همه جا غیر خدا هیچ ندیدند

*

دنبال یک اثر درخشان می گردم..از آنها که می تواند در برانگیختن آدم کمک کند..از آنها که یه چیزی دارد از جنس تردید و سوال و شک.از آنها که یک چیزهای فراموش شده ی خوب را در آدم زنده می کند....